Όταν έπρεπε σιωπούσαμε, τώρα κλαίμε και οδυρόμαστε

Δικαίως διαμαρτυρόμαστε και πονάμε και αισθανόμαστε ορφανοί, γιατί κλειδαμπαρώθηκαν οι ναοί της Εκκλησίας μας. Και όπως οι άνθρωποι που έχασαν ένα πολυαγαπημένο πρόσωπο, το θυμούνται με συγκίνηση, θρηνούν περισσότερο και νιώθουν έντονα την απουσία του, τις «χρονιάρες» ημέρες, Πάσχα και Χριστούγεννα, έτσι και εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αισθανόμαστε θλίψη και σπαραγμό, γιατί δεν θα μπορέσουμε … Continue reading Όταν έπρεπε σιωπούσαμε, τώρα κλαίμε και οδυρόμαστε

Μετά τους ναούς, κλειδώνουν και τις θύρες της ιστορίας

«Στου Κιλκίς την ολόμαυρη ράχη περπατώντας η Δόξα μονάχη μελετά τα λαμπρά παλληκάρια και στην κόμη στεφάνι φορεί γινωμένο απ’ ολίγα χορτάρια πού 'χαν μείνη στην έρημη γη». Διαβάζω από το βιβλίο "Αθάνατη Ελλάς" του Δ Καλλιμάχου, αυτόπτου μάρτυρος και "εθελοντού ιεροκήρυκος της Ε' Μεραρχίας", για την ένδοξη μάχη του Κιλκίς: " Εκεί προς τα … Continue reading Μετά τους ναούς, κλειδώνουν και τις θύρες της ιστορίας