Νέα σχολική χρονιά; Τα “όπλα”, στις επάλξεις και αγώνες για την ελληνική παιδεία…

Η πιο άχαρη σχολική χρονιά πλησιάζει. Είναι η πρώτη φορά, μετά από τρεις δεκαετίες διδασκαλίας, που νιώθω, και πολλοί συνάδελφοι το συμμερίζονται, αγωνία, ακεφιά, «ακηδία» θα την ονόμαζα, χρησιμοποιώντας μια λέξη της νηπτικής θεολογίας. ( Η λέξη ακηδία παράγεται από το άλφα το στερητικό και το ρήμα κήδω-κήδομαι, που σημαίνει φροντίζω, μεριμνώ. Από δω και ο κηδεμών και η κηδεία. Ακηδία σημαίνει αμέλεια, αφροντισία. Κατά την «Κλίμακα» του αγίου Ιωάννου του Σιναϊτου, «ακηδία εστί πάρεσις ψυχής και νοός έκλυσις, ολιγωρία ασκήσεως, μίσος του επαγγέλματος…». Δηλαδή, παράλυση της ψυχής και ατονία του νου, αδιαφορία για την άσκηση και μίσος για τις υποσχέσεις που έδωσες…).

Από την μια το πυρίκαυστο καλοκαίρι. Οι φωτιές που «μαύρισαν» και τον τόπο και τις ψυχές μας. Μόνο αυτό έλειπε εν μέσω της φοβερής οικονομικής κρίσης. Και η καταστροφή χτυπάει και πονά τον απλό λαό, που το μέλλον του έγινε τέφρα και αποκαϊδια…

Από την άλλη η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων. Τα σκοτάδια του Ισλάμ, ξεχύνονται και πάλι προς  την Δύση. Είναι τρομερό. Ό,τι  κακό συμβεί στην Ασία, στις χώρες του Μωαμεθανισμού, θα ξεβραστούν οι χειρότερες συνέπειές του στην πατρίδα μας. Αλληλοσκοτώνονται οι Αφγανοί, λιανίζουν οι Ταλιμπάν τους αντιφρονούντες; Τρέμει η Ελλάς. Διαλύουν οι Αμερικανοί το Ιράκ ή την Συρία; Πανικός στην χώρα μας; (Πληρώνουμε την «εξαγωγή δημοκρατίας» των ΗΠΑ και των προθύμων παρακεντέδων τους. Αυτοί εξάγουν δημοκρατία και ερείπια και εμείς εισάγουμε λαθρομετανάστες και ισλαμικά γκέτο. Στην παρούσα συγκυρία προθυμοποιήθηκαν οι Αλβανοί και οι Σκοπιανοί να φιλοξενήσουν Αφγανούς. Οι καημένοι… ας  ρωτούσαν τους Έλληνες πολιτικούς!! Διαπρέπουν στον τομέα αυτό. Τόσες δεκαετίες υποτέλεια, προστασία και εξάρτηση, εντολοδόχοι των «Δυνάμεων» – με το αζημίωτο- αλλά η πατρίδα «πικραμένη, εντροπαλή», στο τελευταίο σκαλί. Δεν έμαθαν ότι τα αφεντικά τους γλοιώδεις δούλους πρώτα μαστιγώνουν και ταπεινώνουν. Με κάτι τέτοια εμετικά προσκυνήματα στους Αμερικανούς, παίρνουμε θάρρος και γελάει το αχείλι μας, αν και με τους Αλβανούς υπάρχει φόβος για την ελληνική μειονότητα). 

Και αυτό το κακό, η λαθρομετανάστευση, θα συνεχιστεί. Ξηρασίες, ανομβρίες, πείνες και ασθένειες, πόλεμοι, συμβάντα που ωθούν σε μετακινήσεις λαών, θα πολιορκούν πρωτίστως την χώρα μας. Άλλοι κατηγορούν την γεωγραφία ή την ιστορία, άλλοι την Τουρκία ή την λεγόμενη ευφημιστικώς ΕΕ. Τις πταίει; «Οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος έπλασαν τα ερείπια», που θα έλεγε και ο Παπαδιαμάντης. Θα το πω πολύ απλά. Αν ήμουν αφγανός ή πακιστανός θα προσπαθούσα να φτάσω στην πιο ανοιχτή, μακροθυμούσα και γενναιόδωρη χώρα της Ευρώπης. Στην χώρα που προσφέρει, δωρεάν, φως, νερό, τηλέφωνο, κλιματιστικό, επιδόματα και μια στρατιά χρήσιμων ηλιθίων- που αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί – οι οποίοι προστατεύουν τους μωαμεθανούς εποίκους από τον ρατσισμό των κακόψυχων, «ελληναράδων» γηγενών. Και θα περνούσα τα σύνορα, σίγουρα κάποια στιγμή… Το ότι ακυρώθηκε η επανάσταση του Εικοσιένα, αυτό ουδόλως ενδιαφέρει, γιατί μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων, ανατράφηκε μπουκωμένη από τα δηλητήρια της αφιλοπατρίας και του αντιχριστιανισμού. Και είναι τόσοι πολλοί οι αφασιακοί Βαλκάνιοι που κατοικούν στην Ελλάδα, ώστε εκπροσωπούνται και από κόμματα εξουσίας. Φευ!!

Ας επανέλθω στην νέα σχολική χρονιά. Τι μας περιμένει, αν περάσουμε βεβαίως τα μπλόκα;

Πάλι μάσκες και κρυμμένα πρόσωπα ό,τι χειρότερο για σχολική αίθουσα, που μοιάζει με χειρουργικό θάλαμο. Και να επικρέμεται και η καραντίνα. Ίσως δεν έχουμε αντιληφθεί πόση ζημιά έγινε τα δύο προηγούμενα χρόνια με την καθήλωση μικρών παιδιών μπροστά από τον υπολογιστή. Ο εθισμός, ύπουλα και αθόρυβα, εισχώρησε στις ψυχές των άγουρων παιδιών. Η «ψηφιακός εαυτός» τούς είναι πολύ πιο ευχάριστος από τον «πραγματικό εαυτό». Το διαδίκτυο λειτουργεί όπως ακριβώς τα ναρκωτικά. Ο ανώριμος χρήστης αισθάνεται κυρίαρχος του κόσμου, γι’ αυτό και σύμφωνα με έρευνες οι ηθικές αναστολές όσων το  χρησιμοποιούν αμβλύνονται. (Ρώτησα κάποιους μαθητές μου το εξής απλό: Αυτά που βλέπετε στο διαδίκτυο, θα μπορούσατε να τα δείτε με τους γονείς σας παρέα; Απάντηση; Αμηχανία και ένοχα βλέμματα). Η δε μελέτη, το αναντικατάστατο θεμέλιο της γερής παιδείας, είναι πια το καθημερινό βάσανο των οικογενειών. Ψάχνουν οι γονείς χίλιους τρόπους μήπως και φιλοτιμήσουν τα παιδιά τους και στρωθούν στο διάβασμα. Μόνο μία είναι η απάντηση: «Παράδειγμα τοις τέκνοις παρέχειν». (άγιος Χρυσόστομος).

Από φέτος, μετά βαϊων και κλάδων, εγκαινιάζεται η αξιολόγηση. Πολύς θόρυβος για το τίποτε. Τυπική διαδικασία θα καταντήσει. Αξιολόγηση αυστηρή-πέλεκυς πρέπει να πέσει- απαιτείται στις πανεπιστημιακές σχολές, ιδίως σ’ αυτές που σπουδάζουν οι εκπαιδευτικοί. Να ξεριζωθούν όλα τα εθνομηδενιστικά, νεοσταλινικά απολειφάδια, που μαγαρίζουν, που μολύνουν με τα ανθελληνικά τους δηλητήρια, εδώ και δεκαετίες τους αυριανούς δασκάλους και καθηγητές. Μόνο έτσι θα ανασάνει η παιδεία. Γι’ αυτό και πρέπει να ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια, όπου θα κληθούν να διδάξουν άνθρωποι που έχουν ιθαγένεια ελληνική και πραγματική επιστημονική κατάρτιση και όχι κομματικά διαπιστευτήρια, που ισοπεδώνουν διδακτορικά και περγαμηνές αξιοζήλευτες στην αλλοδαπή.

Άλλη… ιλιγγιώδης καινοτομία, έτσι εξαγγέλθηκε, είναι το πολλαπλό βιβλίο. Κάποιος που δεν γνωρίζει, θα υποθέσει ότι μπορώ εγώ ο δάσκαλος, να διδάξω φέτος, για παράδειγμα, κείμενα από παλαιότερα ανθολόγια ή να προσφύγω στους άριστους του ελληνικού λόγου από την αρχαιότητα ως σήμερα. Καλό και άγιο αυτό. (Προσωπικώς το πράττω εδώ και χρόνια). Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Θα υπάρχει το Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων, τα εγκεκριμένα δηλαδή από το υπουργείο βιβλία και από αυτά θα διδάσκεις. Και έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης… Ξέρουμε τι βιβλία θα εγκρίνει το νεοταξικό υπουργείο. Θα δουν πολλά τα μάτια μας…

Και βέβαια από φέτος, αυτό κι αν προκαλεί καύχηση και υπερηφάνεια στον λαό μας, εισάγεται και η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, από το νηπιαγωγείο κιόλας. Το διαβάζεις και μονολογείς; Αυτό ήταν. Λύθηκε το πρόβλημα της παιδείας. Θα ισορροπήσουν οι οικογένειες. Ο άνεργος πατέρας ή αναγκεμένη μητέρα, θα βρει παρηγοριά και ελπίδα όταν τα βλαστάρια τους, 5 ή 6 ετών,  θα τους ιστορούν την σεξουαλική διαδικασία. Πώς και δεν το σκέφτηκαν εδώ και αιώνες οι μεγάλοι δάσκαλοι και επιστήμονες; Ιδού η απορία… Νέα σχολική χρονιά; Τα “όπλα”, στις επάλξεις και αγώνες για την ελληνική παιδεία…

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκί Μέλους του ΙΗΑ


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.


INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Να καούν τα φαρμακερά βρωμοχόρταρα, για να ανασάνει η Ελλάδα

 «Οι άνθρωποι θα μείνουν φτωχοί, γιατί δεν θα έχουν αγάπη στα δέντρα»

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Το νεοελληνικό κράτος το ελευθέρωσαν οι Έλληνες, αλλά το έστησαν οι Βαυαροί και το κυβερνούν 10-15 οικογένειες, δυναστείες πολιτικών. Το κράτος αυτό, αντί να αναδείξει τις αρετές του λαού, την αντοχή, την καρτερία, το πνεύμα θυσίας και αυταπάρνησης, που το κράτησαν όρθιο στα χρόνια της πολυαίωνης σκλαβιάς, «φρόντισε» να εκλύσει τις χειρότερες
ροπές του και να υποσκάψει τον εσώτερο χαρακτήρα του, το φιλότιμό του. Από την πρώτη ημέρα του ελεύθερου βίου του, οι δαίμονες της πατρίδας, οι πολιτικοί του, κατακερμάτισαν τον λαό σε κομματικά σουλτανάτα. «Οι πολιτικοί μας και οι ξένοι τρώγονταν και καθένας κοίταζε να περισκύση η δική του φατρία. Άλλος το ήθελε Αγγλικόν, άλλο Ρούσικον, άλλος Γαλλικόν… τήραγαν να πάρουν κάνα λεπτό, ότι εις την Ελλάδα ηύραν αλώνι ν’ αλωνίσουν». (Μακρυγιάννης, «Απομνημονεύματα»). 

Το κράτος αυτό το ανέστησε το αίμα του λαού του, με τους πολέμους του ’12-’13, για να έρθουν μετά οι άπληστες κομματικές συμμορίες, να το βυθίσουν στο Διχασμό και να το οδηγήσουν στο μικρασιατικό σφαγείο. Το κράτος αυτό είδε τον ανθό του να πολεμά με ηρωισμό στα βουνά της Ηπείρου και της Μακεδονίας αυτοκρατορίες ολάκερες, για να βρεθεί μετά από έξι χρόνια αιματοκυλίσματος, ντροπιασμένο, ερειπωμένο «παλιόψαθα των εθνών». Γιατί; Για το ποια «φατρία θα περισκύση».
«Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί και θυσίες και ήττες κι άλλες μάχες, για πράγματα που κιόλας ήταν από άλλους αποφασισμένα», θρηνεί ο Ρίτσος στην «Ελένη». Το κράτος αυτό έδιωξε τα καλύτερα παιδιά του στα ξένα και στοίβαξε τα υπόλοιπα σε τρισάθλιες τερατουπόλεις, μεταβάλλοντας τα σε κομματικά υποζύγια τυχοδιωκτών και απατεώνων. Το κράτος αυτό με εκφυλιστική απάθεια και δειλία ανέχτηκε ένα σφύζον και θαυμαστό κομμάτι του Ελληνισμού, να ποδοπατείται και να δηώνεται από τις ορδές του Αττίλα. Το κράτος αυτό, αντί να συνέλθει από την καταστροφή, επανέφερε τους ίδιους «εθνοσωτήρες» και τα έκγονά τους για να συνεχίσουν απτόητοι το ψεύτισμα των ψυχών και την διάλυση της πατρίδας. Και βαπτίζει τους διαγουμιστές της Κύπρου, φίλους, και τους στηρίζει αναίσχυντα στην επέλασή τους προς την Δύση. Αγοράζει όπλα, το αίμα του λαού, και συνεχώς υποχωρεί κατατρομαγμένο. Πανίσχυρα όπλα για να ικανοποιήσει τους Προστάτες της, ενώ το ίδιο αντιδρά ως άοπλο.

Το κράτος αυτό ανέχθηκε μία δράκα σλαβοτουρκόγυφτων να μαγαρίζει το όνομα της Μακεδονίας, προδίδοντας στο τέλος ό,τι κερδήθηκε με αίμα, βυθίζοντας στην ντροπή  και την ανυποληψία έναν ολόκληρο λαό.
Το κράτος αυτό επέτρεψε σε μία ολιγομελή, άνομη ομάδα καλαναρχών, να μετατρέψει τη διασκέδαση και την ενημέρωσή του, σε διδασκαλείο ηθικής παραλυσίας και διαφθοράς. Την παιδεία σε αναξιοκρατικό άντρο, σε φροντιστήριο αφιλοπατρίας, αθεϊας και απαιδευσίας, μπουκώνοντας τα παιδιά με άχρηστες γνώσεις και γεμίζοντάς τα «με μιαν αρρωστιάρικη ανησυχία, για το πώς θα βγάλουν το ψωμί τους μονάχα». Και επιτρέπει να κυκλοφορούν μες στις τάξεις βιβλία-προπαγανδιστικά σκουπίδια, πολύ πιο επικίνδυνα από Τουρκοκρατίες. Το ανίκανο κράτος επέτρεψε στρατιές μωαμεθανών λαθρομεταναστών να εγκατασταθούν στην πατρίδα, υπονομεύοντας το μέλλον των παιδιών μας, γιατί έτσι διέταζε το εθνομηδενιστικό παρακράτος. 
Το κράτος αυτό καταμόλυνε ακόμα και την Δικαιοσύνη- «πράγμα πολλών χρυσίων τιμιώτερον» κατά τον Πλάτωνα. Οι ανεπάγγελτοι, επαγγελματίες πολιτικοί, όταν κρίνονται για ατασθαλίες παράγοντες του αντίπαλου κόμματος, εκθειάζουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Όταν λογοδοτούν οι ίδιοι προπηλακίζουν τη Δικαιοσύνη και διαπομπεύουν τους λειτουργούς της εκτοξεύοντας ύβρεις και ονειδισμούς. Το κράτος αυτό κομματικοποίησε τις ένοπλες δυνάμεις του τόπου, διαβρώνοντας την επαγγελματική τους συνείδηση. Τα νέα ιδεώδη των στρατιωτικών είναι οι γρήγορες προαγωγές και οι διοικήσεις. Το κράτος αυτό εμπορευματοποίησε τον έξοχο πολιτισμό μας. Η ελληνική μουσική παράδοση ψυχομαχεί. Την περιφρονούν οι Ελληνόπαιδες, την μυκτηρίζουν, υποτονθορίζοντας (=μουρμουρίζοντας) τις «μουσικές δημιουργίες» των διαφημιστικών. Κατάντησε την νεολαία νευρόσπαστο, λικνιζόμενο στους ρυθμούς του κάθε ατάλαντου μασκαρά, που υποδύεται τον καλλιτέχνη. Το ανίκανο κομματικό κράτος διέφθειρε την γλώσσα μας – «εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών» (Ελύτης). Από τον 19ο αι. ακόμη ο συγγραφέας Χουρμούζης διεκτραγωδεί και γράφει για τα εκτρώματα της γλωσσικής ξενομανίας των Ελλήνων: «Συμπεριφορά γελοιωδεστάτη… ξιπασμένων οψιπλούτων αηδεστάτη επίδειξις! Πτωχοαλαζονεία αξία οίκτου, γλώσσα παρδαλή!».
Το κομματικό αυτό κράτος νοικιάζει μισθοφόρους «ψευτοδιανοούμενους», για ευνουχισμό της κοινωνίας και άλωση των ψυχών. «Γνωρίζω μερικούς όπου σχεδόν εντρέπονται να λέγωσιν ότι είναι Έλληνες!», έγραφε συγγραφέας του 18ου αι.
Το κράτος αυτό, το ψευτορωμαίικο, ανέχεται εδώ και δεκαετίες να το απομυζούν τρεις-τέσσερις οικογένειες και τα πορφυρογέννητα, πολλές φορές κνωδαλώδη, βλαστάρια τους, ομού με τις στρατιές των κηφήνων, των σφουγγοκωλάριων, των ποικιλώνυμων δωσίλογων και… δωσίκωλων που τους δορυφορούν. Και όταν στέρεψε η ευρωπαϊκή θηλή, φόρτωσαν στον λαό τις κλεψιές και τις ανομίες τους, ρίχνοντάς τον βορά στα νύχια της τοκογλυφικής κτηνωδίας, στα εθνοκτόνα μνημόνια.

Τώρα οι ανίκανοι, οι ατσαλάκωτοι τζιτζιφιόγκοι της κομματοκρατίας, το παρέδωσαν στις φλόγες. Τρία χρόνια μετά το ολοκαύτωμα στο Μάτι, αν και έβλεπαν την επερχόμενη λαίλαπα, εξαντλούσαν τους γελοίους λεονταρισμούς τους στα εμβόλια και τις καραντίνες. Ως πότε θα τους ανεχόμαστε;
 «…Καθαρίστε από την πνευματική πανούκλα τη δυστυχισμένη την Ελλάδα, για να μπορέσουνε να δουλέψουνε οι άξιοι δουλευτάδες…. Τα σκουλήκια, για να σώσουνε την τιποτένια ύπαρξή τους, δεν αφήνουνε καμμιά άξια ψυχή να ορθοποδήσει, από συμφέρον κι από φθόνο. Όλοι τούτοι οι πνευματικοί σαλταδόροι έχουνε πιάσει τα πόστα, όλα τα πόστα, κι η δύναμή τους είναι ιερή συμμαχία που έχουνε κάνει μεταξύ τους, ενώ ο καθένας είναι σαν μια μυτζήθρα, που παριστάνει το κάστρο. Αλλά είναι δεμένοι μεταξύ τους, όπως είναι οι κάμπιες κολλημένες η μία στον πισινό της άλλης. Μόλις τις χωρίσει κανένας ψοφάνε. Έτσι πρέπει να γίνει και με τις ανθρωποκάμπιες που μαραζώνουνε το πνευματικό ολόδροσο δέντρο της φυλής μας.
Τίμια αδέρφια μου, Έλληνες καθαρογεννημένοι, ξεριζώστε αυτά τα φαρμακερά βρωμοχόρταρα!»
(Φώτης Κόντογλου, «Μυστικά Άνθη», σελ. 338, εκδ. «Αστήρ»)

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος- Κιλκίς – Μέλος του ΙΗΑ


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ


Πηγή: INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Κείμενο “ακατάλληλο” για ευσυγκίνητους …

Εδώ και χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, αναμασούν οι διαβόητοι τηλεαναλυτές, αν μου επιτρέπεται ο νεολογισμός, ότι η Τουρκία μετακυλίει και εξάγει τα εσωτερικά της προβλήματα στα ελληνοτουρκικά, αποπροσανατολίζοντας τον λαό της. Η Τουρκία ροκανίζει απροκάλυπτα την εναπομείνασα εθνική μας αξιοπρέπεια και οι ημέτεροι επιμένουν στην απύθμενης ανοησίας κοινοτοπία: «Ο Ερντογάν αντιμετωπίζει δυσκολίες, καταρρέει η οικονομία, γι’ αυτό επιδίδεται σε λεονταρισμούς κατά της πατρίδας μας». Αρμενίζουν οι τουρκικές αρμάδες στο Αιγαίο; Δεν είναι πρόβλημα δικό μας, αλλά του Ερντογάν. Καταλαμβάνει το Βαρώσι; Είναι γιατί στριμώχτηκε στο εσωτερικό. Αστεία, αλλά πολύ επικίνδυνα πράγματα. «Λιθάρια στον τουρβά», ψιμυθιωμένα ψεύδη. Είναι το βολικό άλλοθι της εκάστοτε κυβέρνησης, για να μην αντιδρά δυναμικά, να κρύβει την ηττοπάθεια και τον φόβο, τα οποία βαπτίζει σωφροσύνη, διότι «το σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα εστί». Οι δειλοί επικαλούνται την σωφροσύνη. 

Η ζημία αυτής της ορνιθοειδούς στάσης είναι τεράστια. Εκτός του ότι μεταδίδεται και στον λαό ο φόβος, στέλνεται λάθος μήνυμα και στους καιροφυλακτούντες γείτονες και στις λεγόμενες «Μεγάλες Δυνάμεις». Δυνάμεις, οι οποίες συναγάγουν συμπεράσματα για την πολιτική τους, όχι με κριτήριο την «ετοιμότητα υποκλίσεων» και κατευνασμού του αντιπάλου, αλλά με κριτήριο την ισχύ των κρατών στις περιφέρειες, την ικανότητα και την αποφασιστικότητα των κυβερνήσεων να υπερασπίσουν τα εθνικά τους συμφέροντα πάση θυσία.

Αφήνιασε και πάλι ο συνεχώς «κατευνασμένος» Τούρκος και πώς αντέδρασε ο πρωθυπουργός της Ελλάδος; Διαβάζουμε: «Σκληρή γλώσσα Μητσοτάκη….». Αν βάλεις ως επικεφαλίδα, στο γνωστό «ψαχτήρι» του διαδικτύου, την προηγούμενη φράση, θα σκοντάψεις σε δεκάδες ειδήσεις που φέρουν ως τίτλο το «σκληρή γλώσσα Μητσοτάκη» κατά των Τούρκων. Πρόχειρα αναφέρω κάποιες ημερομηνίες, που ράγισαν καρδιές από την σκληρότητα των δηλώσεων: 24-11-2018, 6-2- 2019, 24 -5- 2021 και λοιπά… Τόσες φορές που «σκλήρυνε» η γλώσσα του Μητσοτάκη, μεταμορφώθηκε σε πέτρα, απολιθώθηκε. Την ίδια «γλωσσική απολίθωση» συναντάμε και επί πρωθυπουργίας του προδότη Τσίπρα. Αυτός βέβαια που έχει το ρεκόρ στην «σκληρή γλώσσα» είναι ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας,  Προκόπης (Πάκης) Παυλόπουλος. Φόβος και τρόμος της Τουρκιάς, όταν άνοιγε «ο στόμας» του. Για να νιώσουν και οι αναγνώστες τα ίδια ρίγη συγκινήσεως, μέχρι κλαυθμού, και εθνικής υπερηφάνειας, που αισθάνθηκε ο γράφων, διαβάζοντας παλαιότερες «σκληρές» δηλώσεις του τέως ΠτΔ, μεταφέρω μία από αυτές. Τον Δεκέμβριο του 2017, ο Ερντογάν επισκέπτεται την Αθήνα. Λίγο πριν «μαγαρίσει» το πόδι του την πρωτεύουσα, σε μια συνέντευξή του, αμφισβήτησε ευθέως την συνθήκη της Λωζάννης. Διαβάζω την αγέρωχη και πολύ, πάρα πολύ, σκληρή απάντηση του Παυλόπουλου και καταπώς λένε οι κολοκυθολογούντες των κεντρικών δελτίων ειδήσεων, όταν προβάλλονται «σκληρές σκηνές», όσοι έχουν ευαίσθητη καρδιά, είναι ευσυγκίνητοι, να αποφύγουν την ανάγνωσή της, να απομακρυνθούν από την οθόνη.

«Στο Διεθνές Δίκαιο δεν τίθενται θέματα επικαιροποίησης ή αναθεώρησης των συνθηκών, αλλά μόνον ερμηνείας τους…». Απ’ ότι ξέρω – αυτά δεν γράφονται επισήμως – στην Τουρκία, όταν τα διάβασαν, βρυγμός οδόντων, «έπεσαν κορμιά», δημιουργήθηκε πανικός, αλλόφρονες διπλωμάτες, με γοερές κραυγές τρόμου, επικαλούνταν τον Αλλάχ, «άλαλα τα χείλη των ασεβών».

Παρένθεση. Κάποτε, στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, ο Γεώργιος  ο Α’, επισκέπτεται το Μεσολόγγι. Άχνιζε ακόμη στα σοκάκια της Ιεράς Πόλης το αίμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων. Τον συνόδευε ένας υπερόπτης Δανός, σύμβουλός του, ονόματι Σπόνεκ, κάθαρμα ολκής και τυχοδιώκτης, από αυτούς τους άθλιους «Ευρωπαίγους», που λέει και ο Μακρυγιάννης, που ήρθαν ξεβράκωτοι στην πατρίδα και έφυγαν με γερές αποζημιώσεις, το αίμα κυριολεκτικά του λαού μας. Αυτός αντικρίζοντας τα ερείπια των θρυλικών προμαχώνων, όσα απόμειναν από την Έξοδο, είπε με φράγκικη έπαρση και αλαζονεία. 

-Εγώ, αν είχα 400 Δανούς, θα κυρίευα το Μεσολόγγι με μια μόνο έφοδο!!

Ο παριστάμενος Σουλιώτης, γερο-Νίκας, λείψανο του Αγώνα και υπερασπιστής κατά την πολιορκία, δεν βάσταξε την προσβολή και του είπε: 

-Θα το πατούσες το Μεσολόγγι, λες, με μια μόνο έφοδο. Μπορεί. Αλλά θα έπρεπε και αυτοί που ήταν από μέσα να είναι Δανέζοι σαν και σένα. Και το «βούλωσε» ο τζιτζιφιόγκος… Αυτή είναι όντως μια σκληρή απάντηση, ρωμαίικη, αντάξια της ιστορίας μας και των αγώνων του έθνους για ελευθερία και αξιοπρέπεια. 

Να θυμίσω και την απάντηση του Κολοκοτρώνη στον Χάμιλτον, όταν ο Άγγλος ναύαρχος του πρότεινε συμβιβασμό με τους Τούρκους.

«Εμείς, καπετάν Άμιλτον, δεν εκάμαμε ποτέ συμβιβασμό με τους Τούρκους. Άλλους σκλάβωσαν, άλλους έκοψαν με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, ζήσαμε ελεύθεροι από γενεά σε γενεά. Ο βασιλιάς μας εσκοτώθη, δεν έκαμε καμμιά συνθήκη με τους Τούρκους. Η φρουρά του είχε παντοτεινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήσαν ανυπόταχτα.Η φρουρά του είναι οι κλέφτες και τα φρούρια η Μάνη, το Σούλι και τα βουνά…».

Ο Ερντογάν μες στην χιτλερικού τύπου μεγαλομανία του, διοργανώνει γιορτές και πανηγύρια με αναπαραστάσεις της Άλωσης, υποχρεώνει κάτι γουρνόλυκους με φορεσιές γενιτσάρων, να αλαλάζουν και να βελάζουν σαν γελάδια, πιστεύει, ναι το πιστεύει, ότι ο θεός του, τον προορίζει για δεύτερο Μεχμέτ «Πορθητή», μιλά για «γαλάζιες πατρίδες», το Αιγαίο, συνεχείς προκλήσεις και απειλές. Και εμείς; Ως λεπτεπίλεπτοι και λεπτοστόμαχοι Ευρωπαίοι, τα γνωστά αβροδίαιτα μειράκια των Αθηνών, γιορτάζουμε την «αποκατάσταση της Δημοκρατίας», ένα σκηνοθετημένο τελετουργικό, μια κανονική επίδειξη μόδας. Παρακμή και άγνοια κινδύνου, θεατρίνοι, «κρυπτόμενοι υπό πορφύραν», αποκομμένοι από τον λαό, που στενάζει διχασμένος και αβοήθητος.

Ερωτώ; Φέτος που τιμάμε τα 200 χρόνια από την έναρξη της Παλιγγενεσίας, δεν θα έπρεπε να είναι αφιερωμένη σ΄ αυτήν η «αποκατάσταση»; Να κλιθούν απόγονοι ηρώων, να στολιστεί, το «κέντρο αποκατάστασης», με σημαίες, κάδρα ηρώων, να αναγνωστούν κείμενα, απομνημονεύματα αγωνιστών του Εικοσιένα, να πρωταγωνιστεί, τέλος πάντων, το εθνικό γεγονός;  

Έχει κυριολεκτικώς σιχαθεί η ψυχή μας τις προοδευτικότητές τους, τις διαφορετικότητές τους, τις πολιτικορθότητές τους. Λίγο άρωμα Ελλάδος θέλουμε, ευωδία από τα θυμιατά της αγίας μας Ορθοδοξίας ποθούμε, την αληθινή πατρίδα μας  νοσταλγούμε …

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς – Μέλος του ΙΗΑ


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.


Πηγή: INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Το κράτος – σκαντζόχοιρος…

Η λέξη σκαντζόχοιρος παράγεται ετυμολογικώς από την «άκανθα», το αγκάθι και τον «χοίρο». Αν τον πιάσεις, πληγώνεσαι και πονάς. Είναι σχεδόν άτρωτος. Εχθρός του τρομερός είναι η πονηρή αλεπού. Πώς κατορθώνει όμως και  τον καταβροχθίζει; Διαβάζω στην ωραία και στρωτή «καθαρεύουσα» του εγκυκλοπαιδικού λεξικού του «Ηλίου» του 1948: «Όταν συναντήση ακανθόχοιρον πλησίον ύδατος, ωθεί αυτόν διά των ποδών της και τον ρίπτει εντός ύδατος, όπου ούτος κινδυνεύων από ασφυξίαν ανοίγει και τότε η αλώπηξ τον συλλαμβάνει από του ρύγχους και τον κατατρώγει». Ωραία μέχρι εδώ. Αν δεν υπάρχει ύδωρ κοντά τότε τι γίνεται; Η λύση είναι πολύ έξυπνη και νόστιμη. «Τον ραντίζει η αλώπηξ με το ούρος της, όπερ (=το οποίο), έχει τα αυτά αποτελέσματα».  

(Ας μου συγχωρεθεί το φαιδρό ύφος, αλλά πως αλλιώς να ερμηνεύσεις την περιρρέουσα παράνοια; «Κάνε μια κρούστα τρέλας γύρω από το μυαλό σου, αλλιώς δεν θα αντέξεις», λέει ο ποιητής).

Η ιστορία του ακανθόχοιρου είναι διδακτικότατη. Θα μπορούσε το νεοελληνικό κράτος να έχει ως έμβλημα το συμπαθές τετράποδο. Ζούμε σε κράτος «σκαντζόχοιρο». Όπου και να το ακουμπήσεις πονάς και πληγώνεσαι. Ένα κράτος γεμάτο φαρμακερές άκανθες.

Αγκάθι δηλητηριώδες η παιδεία του. Φέρνει νομοσχέδια ο σκαντζόχοιρος, με κεντρικό σύνθημα την «αξιολόγηση των εκπαιδευτικών», που καταπώς υποστηρίζει θα λύσει τα προβλήματα. Μάλιστα προβλέπονται συνέπειες για όποιον δεν συμμετέχει, οι οποίες θα είναι, κατά την χαριτόβρυτο κ. υπουργό «η μη μισθολογική εξέλιξη και η παρακράτηση του μισθού για περίοδο έως και ενός μηνός». Η αξιολόγηση, κατ’ εμέ, είναι το δελεαστικό καρύκευμα για να «κρυφτεί» το αληθινό και μόνιμο πρόβλημα της Παιδείας. Υπέρ της αξιολόγησης – μνημονιακή εξάλλου απαίτηση – είναι όλη η κοινωνία και οι όποιες αντιδράσεις μόνο την περιφρόνηση του κόσμου επιφέρει εις βάρος ημών των δασκάλων. Οι δε απειλές για όσους την αρνηθούν είναι η «νέα μορφή διακυβέρνησης» Ο σκαντζόχοιρος επιτίθεται σε όλα τα μέτωπα, εξαπολύει τα αγκάθια του: Ανεμβολίαστος; μετάταξη ή απόλυση. Αρνείσαι την αξιολόγηση; Παρακράτηση μισθού. Και έπονται και άλλα… Ωραία δημοκρατία, αγγελικά πλασμένη. Το πρόβλημα στην Παιδεία, για να επανέλθω, που ουδείς υπουργός το θίγει, είναι ένα: ότι δεν έχει ιθαγένεια, είναι εθνομηδενιστική, που τρανεύει παιδιά χωρίς τις ανοξείδωτες αρετές μας. Είναι μια παιδεία που δεν συναντάς στα βιβλία της, λέξεις ριζιμιές, όπως πατρίδα, έθνος, Παναγία, φιλότιμο, λεβεντιά, θυσία. Παιδεία που απροκάλυπτα την ονομάζω σύγχρονο παιδομάζωμα.  Θα το ξαναγράψω κι ας γίνομαι κουραστικός. Μόνο η Παιδεία που αρδεύεται από την Παράδοση του Γένους μπορεί να μας σώσει!! Αυτή η Παιδεία θα οδηγήσει στον επαναγνισμό μας. Όμως δεν θέλουμε ανθρώπους με ήθος και αρετή. Θέλουμε μάζες ικανές για κάθε παλιανθρωπιά. Ανθρώπους χωρίς μνήμη. Και χωρίς μνήμη, για να θυμηθούμε τον Όμηρο, μεταμορφώνεσαι σε χοίρο, λησμονείς την πατρίδα, ξεχνάς ποιος είσαι. Η Κίρκη είναι παρούσα στο ελληνικό σχολείο.

Κεντρί φαρμακωμένο του κράτους-σκαντζόχοιρου είναι η εθνική του άμυνα. Στην Κύπρο, ο μεμέτης «γκρίζος λύκος», σταμάτησε τον χρόνο και επαναλαμβάνει, συνεχίζει το έργο του «Αττίλα» τον Ιούλιο του 1974. Πώς αντιδρά ο σκαντζόχοιρος; κρύβει το κεφάλι του, «συσφαιρούται», όπως λέει το λεξικό.( Έτοιμος είμαι να γράψω κάτι για το «ούρος» και τις συνέπειές του, αλλά σέβομαι τους αναγνώστες). Να θυμίσω ποια χώματα και ιερά κόκαλα είναι θαμμένα σ’ αυτά, που απειλεί ανατολίτικη κτηνωδία. Στα «Φυλακισμένα Μνήματα», είναι θαμμένος ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο οποίος υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού και στο χωριό Ακρίτας του Κιλκίς γύρω στο 1952. Προσπάθησε να μπει στη σχολή Ευελπίδων, αλλά απορρίφθηκε λόγω… ορθογραφίας! Δεν γνώριζε την καθαρεύουσα γλώσσα. Ήξερε άλλη γλώσσα… Δεν φωτίζει με τον λόγο του, αλλά με το κορμί του. Δεν λέει λόγια εμπρηστικά, γίνεται ο ίδιος λαμπάδα. «Βγες έξω, παραδώσου να σωθείς», του φώναζαν 1000 Άγγλοι έξω από το κρησφύγετό του κοντά στη Μονή Μαχαιρά. «Μολών λαβέ» αποκρινόταν. Τον έκαψαν και έγινε ολοκαύτωμα. Οι Άγγλοι δολοφόνοι και κατακτητές, καλούν τον Πιερή Αυξεντίου – τον πατέρα του Γρηγόρη Αυξεντίου, του θρυλικού αητού του Μαχαιρά – στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, για να αναγνωρίσει δήθεν τον νεκρό γιό του. Ήθελαν να τον δουν να λυγίζει. Ο τραγικός πατέρας δεν λύγισε. Αντικρίζει αγέρωχα το λαμπαδιασμένο λείψανο του μοναχογιού του και απαγγέλει τους παρακάτω αυτοσχέδιους στίχους, που μοσχοβολούν και κρύβουν στις φυλλωσιές τους όλες τις ηρωικές σελίδες της ελληνικής ιστορίας:

Δεν κλαίω που σε έχασα

που σ’ είχα για καμάρι

Κλαίω που δεν έχω άλλο γιο

τη θέση σου να πάρει! 

Γιορτή Δημοκρατίας (ή Δειμοκρατίας, «δείμος» σημαίνει φόβος στα αρχαιοελληνικά), γιόρτασε το κράτος-σκαντζόχοιρος τις προάλλες. Κάλεσε και «πρόσφυγες και μετανάστες» η κεφαλή. Σαφές το μήνυμα, το φαρμακερό αγκάθι που μας ματώνει: «Τούτη την πατρίδα δεν την έχομεν όλοι μαζί» οι Έλληνες. Την μοιραζόμαστε πια με τους μωαμεθανούς. Αχνίζει ακόμη το αίμα των αγωνιστών που θυσιάστηκαν να γλιτώσουμε από το Ισλάμ. Έδιωξε το κράτος –σκαντζόχοιρος ίσως και 800.000 «Ελληνάκια», που λέει και ο Ελύτης, και τα αντικαθιστά με εκατομμύρια οπαδών της σαρίας και του «ιερού πολέμου».  (Αν δεν απαλλαχθούμε από τους προσκυνημένους σκαντζόχοιρους, να ετοιμαζόμαστε για ιστορική ευθανασία. Έφυγε ο ανθός της πατρίδας, μια κανονική «λεηλασία εγκεφάλων», που με αίμα και δάκρυα σπούδασαν οι γονιοί τους και μας ήρθαν Σομαλοί, Αλγερινοί, Πακιστανοί και Αφγανοί που τα κράτη τους, είναι εχθρικά, μας μισούν και συμμαχούν με την Τουρκιά. Έρχονται δηλητηριασμένοι, χωρίς ίχνος ευγνωμοσύνης για την φιλοξενία. Παράνοια απερίγραπτη. Εσχάτη ώρα εστί!!).

 Ο στόχος, όσοι Έλληνες απομείναμε στο αλίκτυπο αυτό γαλάζιο ακρωτήρι της Μεσογείου, πρέπει να είναι ένας: «Να βουλιάξουμε»  τον σκαντζόχοιρο, να «φαγωθεί» η κεφαλή του. Τα διλήμματα αριστεροί ή δεξιοί σκαντζόχοιροι είναι για τους αφελείς ή τους ιδιοτελείς. 

 Μόνο έτσι θα γιορτάσει ο Ελληνισμός την ΝΙΚΗ του.  

Δημήτρης Νατσι

δάσκαλος-Κιλκίς Μέλος του ΙΗΑ


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.


ΠΗΓΗ:  International Hellenic Association

Το ράσο δεν πρέπει να απειλεί, αλλά να θυσιάζεται

..

30 Αυγούστου του 1907. Δράμα. Χιλιάδες λαού συγκεντρώνονται στο σταθμό, για να ξεπροβοδίσουν τον Μητροπολίτη τους. «Δέσποτα μάς παρέλαβες λαγούς και μας έκανες λιοντάρια! Μένε ήσυχος. Θα γίνει το θέλημά σου», ακούγεται η κραυγή του δημογέροντα Νίκα. Με δάκρυα στα μάτια αποχαιρετά ο λαός της Δράμας τον εθνοϊερομάρτυρα επίσκοπό του, Χρυσόστομο. Έφυγε ο φρυκτωρός του Γένους, πορευθείς στην Σμύρνη «για να σμίξει  λεβεντιές με ράσα Γαβριήλ και Παπαφλέσσα», όπως έψαλλε ο Σουρής στον «Ρωμηό» του. (π. Θεοδώρου Ζήση, «Εθνάρχες Ιεράρχες», σελ. 77).

20 Μαϊου 1825. Μοριάς. Ο Ηλίας Φλέσσας και ο Παναγιώτης Κεφάλας  προτείνουν στον Παπαφλέσσα, τον «μπουρλοτιέρη των ψυχών», να αφήσει το Μανιάκι και να ταμπουρωθεί ψηλότερα στο βουνό, για να υπάρχει οδός διαφυγής, αν δυσκολέψουν τα πράγματα. Απαντά: « Εγώ δεν ήρθα εδώ να μετρήσω τον στρατό του Μπραϊμη, πόσος είναι, από τα ψηλώματα. Ήρθα να πολεμήσω. Ούτε τρελάθηκε ο Μπραϊμης να χασομεράει, εκεί που ελπίζει να κερδίσει νίκη, μα θα τραβήξει ίσια στην Τριπολιτσά κι εγώ τότε θα μείνω, να μετράω τα καρφοπέταλά του. Αν όμως τον κρατήσω εδώ στο Μανιάκι, γλιτώνω τον Μοριά, γιατί θα τον κάμω να πληρώσει ακριβά το αίμα μου και θα συλλογιστεί καλά ύστερα να μπει στην καρδιά του Μοριά. Καθίστε εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελευταίες ώρες, τελευταία λόγια των Αγωνιστών το ‘21», σελ. !59).

 Πάρος, περίοδο Γερμανικής Κατοχής. Μετά από δολιοφθορά Ελλήνων εναντίον των κατακτητών, ο Γερμανός διοικητής μάζεψε και αποφάσισε να εκτελέσει, ως αντίποινα, εκατόν πενήντα νέους του νησιού. Η απόφαση ήταν τελεσίδικη και παρ’ όλες τις παρακλήσεις και μεσολαβήσεις δημάρχων, επισκόπων και άλλων επιφανών του νησιού, ο Γερμανός παρέμεινε αμετάπειστος.

Ο οσιακής μνήμης Γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Λογγοβάρδας, προσκάλεσε τον Γερμανό διοικητή και την ακολουθία του στο μοναστήρι του, για να τους φιλοξενήσει. Τους παρέθεσε πλουσιοπάροχη τράπεζα, ζήτησε τα ονόματα των οικείων τους και τέλεσε την Παράκληση της Παναγίας, υπέρ υγείας αυτών των προσώπων. Ο Γερμανός συγκινήθηκε, ημέρεψε, «αλλοιώθηκε» μετά το τέλος της ακολουθίας και παρακάλεσε τον Γέροντα Φιλόθεο να του ζητήσει οποιαδήποτε χάρη, εκτός από του να μην γίνει η εκτέλεση των δύστυχων ομήρων, των νέων της νήσο.

Ο πατήρ Φιλόθεος του είπε: «Πριν σας ζητήσω οτιδήποτε, θέλω να μου δώσετε τον λόγο της στρατιωτικής σας τιμής ότι θα κάνετε αυτό που θα σας πω». «Έχετε τον λόγο της στρατιωτικής μου τιμής», απάντησε ο Γερμανός. Του είπε τότε ο αείμνηστος Γέροντας: «Θέλω να βάλετε κι εμένα ανάμεσα στους εκατόν πενήντα και να με εκτελέσετε πρώτον». Μετά από αυτήν την συγκλονιστική πρόταση ο Γερμανός «νικήθηκε» και υπέγραψε την απελευθέρωση των μελλοθανάτων Παριανών. (Κλείτος Ιωαννίδης, «Γεροντικόν του Εικοστού Αιώνος»).

Κατέβασα από το εικονοστάσι του Γένους τρεις φωτοστέφανες μορφές. Η πρώτη, ο αθάνατος Παπαφλέσσας, ανήκει στα μυρίπνοα άνθη του ’21. Η δεύτερη, ο Δράμας Χρυσόστομος, στους σταυραητούς του Μακεδονικού Αγώνα. Η τρίτη μορφή, ο π. Φιλόθεος, λάμπει στα χρόνια της γερμανικής θηριωδίας και κατοχής. Και οι τρεις αρίστευσαν, γιατί αυτή είναι η αποστολή του κλήρου στην πατρίδα μας.  Να ελευθερώνει διά της θυσίας του το εμπερίστατο ποίμνιο, να «μεταμορφώνει» τους λαγόκαρδους σε λιοντάρια, να πεθαίνει σαν τον Λεωνίδα στις «Θερμοπύλες» της Πίστεως και της Πατρίδας.

Γιατί τα γράφω αυτά; 

Πρώτον, για να μην ξεχνάμε τι σημαίνει ορθόδοξο ράσο, η αφανής σημαία τους έθνους.

Δεύτερον. Διαβάζω ότι η Συνοδική Επιτροπή της Εκκλησίας της Ελλάδος, εισηγείται να παραπεμφθούν στο Συνοδικό Δικαστήριο, οι επίσκοποι Κυθήρων και Αιτωλοακαρνανίας, διότι «δεν τήρησαν τα μέτρα κατά του κορονοϊού κατά τις ακολουθίες του Πάσχα». Η απόφαση εξόφθαλμα μυρίζει «άνωθεν» υπόδειξη και εννοώ την κυβέρνηση. Προφανώς «έπεσε το τηλέφωνο» με την σαφή εντολή να τιμωρηθούν οι δύο ιεράρχες προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Γνωρίζω προσωπικώς τους δύο επισκόπους. Είναι ταπεινοί, πράοι και ειρηνοποιοί, είναι λεβέντες, είναι ορθοδοξότατοι, αγαπητοί στο ποίμνιό τους, με την «καλή ανησυχία» για την κατρακύλα της πατρίδας, είναι μητροπολίτες με το ήθος που διέκρινε τα ράσα του ’21, των καπεταναίων Μακεδονομάχων δεσποτάδων, των υπερασπιστών του λαού κατά την φρικτή Κατοχή και  την μετέπειτα επίθεση της ανταρσίας του «κόκκινου τέρατος». Όσοι δεν τους ξέρουν θα τα θεωρήσουν υπερβολικά, όσοι τους γνωρίζουν εκ του σύνεγγυς, θα τα θεωρήσουν υποδεέστερα της προσφοράς τους. Δεν θα γράψω τίποτε για την απαράδεκτη δίωξη. Δεν έχουν ανάγκη υπερασπίσεως οι σεπτοί ιεράρχες. «Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη». Έπραξαν σύμφωνα με την παράδοση της εκκλησίας και τους αταλάντευτους και αμετάθετους κανόνες της. «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις». Ο λαός ξέρει, βλέπει και κρίνει.

Δυσμενή όμως εντύπωση προκαλούν αρχιερείς που μοιράζουν «δεξιά και αριστερά» ποινές σε πολιούς λευίτες, διότι «εγκλημάτισαν» λειτουργώντας την Κυριακή του Πάσχα ή άλλοι που «μητσοτακίζουν» ασυστόλως, εφευρίσκοντας καινές (ή κενές), «αμαρτίες» του τύπου “ανεμβολίαστος πιστός”, θέτοντας, με τέτοιες ακατανόητες παραινέσεις,  σοβαρή υποψηφιότητα για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, όταν χηρέψει. (Είναι κοινό μυστικό πως χωρίς πλάτες  και εύνοια της πολιτικής εξουσίας δεν «βαπτίζεσαι» δελφίνος. Ο ανάδειξη στον «θρόνο» των Αθηνών πρέπει να συνοδεύεται από πιστοποιητικά «καλής διαγωγής», συμπόρευσης με την εξουσία και διαπιστευτήρια «προοδευτικότητας»). Η εκκλησία, κατά τον αειθαλή ορισμό του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, είναι «σιωπώσα παραίνεσις προς το καλό και δεν  απειλεί ούτε εκβιάζει. Αυτά ας τα αφήσουν για τους λαλίστατους τηλελοιμωξιολόγους και τους πολιτικούς.

Θα περιμέναμε, ο συγκεκριμένος επισκοπικός άμβωνας, να αστράψει και να βροντήξει με το ίδιο σθένος, όταν ξεπουλιόταν η Μακεδονία, όταν υπέγραφαν, οι προσκυνημένοι πολιτικοί, με χέρια και ποδάρια τα καταστροφικά Μνημόνια που βύθισαν στην ανυποληψία την πατρίδα και έδιωξαν 500.000 Ελληνόπουλα στα ξένα. (‘Ηταν αντίθετος με τα συλλαλητήρια ο εν λόγω μητροπολίτης, θεωρώντας ότι έτσι «η εκκλησία καταντά θεραπαινίδα διαφόρων ομάδων, πολλές φορές άγνωστης ιδεολογίας», όπως γράφει σε άρθρο του στις 31-1-2018, στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Την απάντηση την δίνει το πρώτο επεισόδιο που φιλοξενώ στο παρόν άρθρο).

Δημήτρης Νατσιός

Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος – Μέλος του ΙΗΑ
Κιλκίς


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.


ΠΗΓΗ: International Hellenic Association

Είμαστε σήμερα λαός ευσεβής με φόβο Κυρίου στις καρδιές μας

Στην «Φιλοκαλία» των ιερών νηπτικών και θεοφόρων Πατέρων, το απαράμιλλο ανθολόγιο της αγίας ημών Πίστεως, «το της θεώσεως όργανον», κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, στον Δ΄ τόμο, στην σελίδα 62, διαβάζουμε τα εξής ψυχωφελή λόγια του αγίου Γρηγορίου του Σιναϊτου:
«Εισίν ουν των συγγραφομένων λόγων, κατά τον μέγα Μάξιμον, τρόποι διάφοροι τρεις, ακατάγνωστοι τε και ακατάκριτοι. Πρώτος, ο δι’ υπόμνησιν εαυτού· δεύτερος, ο προς ωφέλειαν άλλων· τρίτος, ο δι’ υπακοήν συγγραφόμενος…».
Δηλαδή: «Σύμφωνα με τον άγιο Μάξιμο, τρεις είναι οι αδιάβλητες και ακατάκριτες αιτίες για τις οποίες κανείς συγγράφει:
Πρώτη: για υπενθύμιση δική του.
Δεύτερη: προς ωφέλεια των άλλων.
Τρίτη: η συγγραφή από υπακοή».
Οι άγιοι Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας έγραφαν εδραζόμενοι και εκκινούμενοι και από τις τρεις αιτίες. Αυτό είναι περιττό να σημειωθεί. Οι θεόπνευστες γραφές τους, τα μυρίπνοα άνθη τους, νυν και αεί θα μοσχοβολούν, θα φωτίζουν τον κόσμο και θα οδηγούν όσους «κλήσεως ορθοδόξου τυγχάνουν» στην Βασιλεία του Θεού. 

Είμαστε στην καρδιά της άνοιξης. Βγήκαν επιτέλους «τα άνθια και οι καρποί». «Η φύσις ηύρε την καλή και την γλυκιά της ώρα», για να θυμηθούμε και Διονύσιο Σολωμό. Και για να συμπληρώσω την παρότρυνση του Ελύτη, οφείλουμε, «όταν θολώνει ο νους και μας βρίσκει το κακό», να μνημονεύσουμε και τον άλλο κεραστή της αειθαλούς μας Παράδοσης, τον ανοξείδωτο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Αν μη τι άλλο και οι δύο έγραφαν προς ωφέλεια άλλων. Και ευτυχώς στις ημέρες τους δεν υπήρχαν τα «σχόλια» των αναγνωστών στα διάφορα ιστολόγια, τα οποία τροφοδοτούν εν πολλοίς την έπαρση και την δοκησισοφία. Έχουν οι παρδαλοειδείς παρουσιαστές των μεγαλοκαναλιών τις μετρήσεις τηλεθέασης, έχουμε και εμείς οι ποικιλώνυμοι γραφιάδες, τα «χτυπήματα» και τα… άυλα χειροκροτήματα των επισκεπτών, όλα βέβαια προς ωφέλειαν του εαυτού μας που διψά για αναγνώριση. Ας γυρίσουμε όμως στην ακατάκριτο, αληθή και ανόθευτο γραφή του Παπαδιαμάντη. Διαβάζω τούτες τις ημέρες τα λεγόμενα θρησκευτικά του άρθρα. Χαρακτηριστικό της ταπείνωσης του Παπαδιαμάντη είναι η, εν είδει εξομολογήσεως, συγγνώμη που ζητά από τον Αη Γιώργη, επειδή αναφέρεται σ΄αυτόν. « Κι εμένα, Άη μου Γιώργη, να μου συγχωρήσης το ευτελές και σχεδόν παιγνιώδες τούτο αρθρίδιον, συγκαταβαίνων εις την αδυναμίαν μου, καθώς συγκατέβης εις την απλοϊκότητα του παιδίου του παίζοντος τις αμάδες. Θεώρησόν με ως παιδίον τας φρένας, καίτοι άνδραν την ηλικίαν». (Εκδ. «Γιοβάνης», τομ. 5, σελ. 343). Δεν γράφει ο μέγιστος των ελληνικών γραμμάτων ως εξουσίαν έχων ούτε βουτά τον καλάμό του στα θολόνερα της επίδειξης. Γράφει όπως ζει και ζει όπως γράφει. Θυμίζει το προεκτεθέν την παρρησία του Μακρυγιάννη στον Άη Γιάννη τον Πρόδρομο, «τον αληθινόν φίλο και ευεργέτη» του, όταν τον «πέθανε εις το ξύλο» ο θειος του στο «παγγύρι», επειδή τζάκισε το ντουφέκι του. Και εκείνος, με μετάνοιες και φωνές, έκαμε «τις συμφωνίες με τον άγιον». Μετάνοιες ο ένας, συγγνώμες για την ευτέλειά του ο άλλος, ποιοι; Οι κορυφαίοι, κατά τον Σεφέρη, συγγραφείς μας. Γι΄ αυτό τα κείμενά τους, ακόμη και όταν περιέχουν οδυνηρές αλήθειες και κεντούν αποστήματα, αναδίδουν άρωμα ορθοδοξίας και φιλοπατρίας. Σημειώνει ο Παπαδιαμάντης στο άρθρο του με τίτλο «Θρησκευτικαί εορταί»: «Όταν εκανόνιζον τα των θρησκευτικών εορτών οι άγιοι της Εκκλησίας πατέρες, είχον υπ’ όψιν τους λαόν ευσεβή και καρδίας εν φόβω Κυρίου, χρησιμοποιούσας ταύτας προς την θείαν λατρείαν και την προσευχήν. Πρώτοι ούτοι, αν ηδύναντο να προϊδωσι τίνι τρόπω χρησιμοποιούσι τα πλήθη την υπό των θρησκευτικών εορτών επιβαλλομένην αργίαν, πρώτοι ούτοι θα εψήφιζον υπέρ καταργήσεως αυτών». Θα τις καταργούσαν οι Πατέρες τις θρησκευτικές αργίες, αν ήξεραν ότι θα ασχολούμαστε με την έλλειψη ή την τιμή του οβελία, όπως λένε και ξαναλένε οι κολοκυθολογούντες των δελτίων. Και μακαρίζεται η εποχή του Παπαδιαμάντη σε σύγκριση με την δικιά μας. Τότε σχεδόν όλοι, είτε προφάσει είτε αληθεία,  νήστευαν και εκκλησιάζονταν. Τώρα το πρωί «παπάρα με γάλα και δημητριακά»  και το βράδυ «Αναστήτω ο Θεός» και τροχαδόν στο σπίτι για να ντερλικώσουν… Και ας είμαστε ειλικρινείς. Πόσοι Έλληνες, βαπτισμένοι Χριστιανοί, αισθάνονται βαθιά λύπη και απογοήτευση για την ώρα της ενάρξεως της αναστάσιμης ακολουθίας; Μήπως δεν χαίρονται κάποιοι που θα στρωθούν στο τραπέζι νωρίς, γλιτώνοντας στομαχικές παρενέργειες, όπως άκουσα με τα ίδια τα αυτιά μου, από σούπερ χριστιανό κατά τα άλλα; Δεν υπήρχε παπάς που έλεγε τα προηγούμενα χρόνια, πριν από τον κορονοϊό, μετά την Ανάσταση, «καλά Χριστούγεννα» και τα Χριστούγεννα, «καλή Ανάσταση», στους πολυπληθείς επισκέπτες του ναού, γιατί τότε θα τους ξανάβλεπε; Δεν περίμεναν, παλαιότερα, οι ιερείς των χωριών όλους τους κατοίκους, εκτός από τους εν ασθενεία όντες, για να πουν το «Χριστός ανέστη»; Είναι ψέματα αυτά; Δεν έρχονται, στις μέρες μας, οι περισσότεροι στις δώδεκα παρά πέντε και φεύγουν και πέντε; Είμαστε σήμερα λαός ευσεβής με φόβο Κυρίου στις καρδιές μας; Δεν ξεβράστηκαν με την περίεργη αυτή ασθένεια η ασέβεια και η απιστία μας; Να ρωτήσω και τούτο. Αν δεν υπήρχαν οι αποστάσεις και τα λοιπά μέτρα προφύλαξης, θα γέμιζαν οι ναοί; (Δεν εισέρχομαι σε θεολογικές αναλύσεις, γιατί ούτεάξιος είμαι ούτε τα κατέχω καλά. Και δεν είμαι και αρκετά νέος για να τα ξέρω όλα).

Αλλά ας γυρίσουμε στα λόγια του Παπαδιαμάντη, που έχουν την χάρη, «να κάνουσι κάθε καρδιά παρηγοριά να πάρει». (Ερωτόκριτος).  Στον επίλογο του αναστάσιμου άρθρου του για τον Άη Γιώργη, θα γράψει προσευχητικώς: «Αλλ’ είθε ν’ ανατείλη ταχύτερον, Άη μου Γιώργη, η ευλογημένη εκείνη ημέρα της αναστάσεως του Γένους και έθνος τοσούτον έχον περικείμενος νέφος μαρτύρων, τοσούτους μετά σου πρέσβεις προς Θεόν, εκ του αίματός του και εκ των σπλάχνων του, δεν μέλλει ποτέ να εγκαταλειφθή υπό του Θεού των πατέρων του. Είθε ν’ ανατείλη η ημέρα εκείνη ως τάχιστα λεβέντη μου, αστραπόμορφε και πρώτε καβαλάρη, Άη μου Γιώργη, είθε!». 

Ας θεωρούμε τους εαυτούς μας μακάριους που είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι, θα πει και ο Κόντογλου, γιατί πολυτιμότερο πράγμα από την Ορθοδοξία, δεν υπάρχει στον κόσμο. Καλή Ανάσταση!!

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς Μέλος ΙΗΑ

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.

IΠΗΓΗ: NTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Τα τέσσερα τέρατα που πρέπει να καταστρέψουμε

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός, Μέλος του ΙΗΑ

Διάβασα προ καιρού ένα ωραίο και ευρηματικό άρθρο, στην έγκυρη και κραταιά εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ», ένα άρθρο του κ. Ιωάννη Ασλανίδη, αντιστρατήγου ε.α., για την μνηστηροφονία, το γνωστό επεισόδιο από την Οδύσσεια του Ομήρου. Με αφορμή το εξαιρετικό, σύντομο κείμενο του στρατηγού – «τα λόγια μας είναι παιδιά πολλών ανθρώπων», έλεγε ο αγέραστος λόγος του Σεφέρη – και αντικρίζοντας την έρμη πατρίδα, να διαμοιράζουν τα ιμάτιά της, τα πνευματικά της προικιά, και επί των ιματισμόν της να θέτουν κλήρο, οι ποικιλώνυμοι στρατιώτες της ανομίας, αραδιάζω λίγες αυθαίρετες σκέψεις.

Επανέρχομαι στον ποιητή που, κατά την αειθαλή ρήση του Πλάτωνα, «πεπαίδευκεν την Ελλάδα», τον Όμηρο και την «Οδύσσειά» του, που μοσχοβολά από φιλοπατρία, θάρρος και υπομονή, ολόψυχη αφοσίωση στην οικογένεια και την συζυγική πίστη.

Ο Όμηρος, κατά τον σεβαστό μας δάσκαλο, Κώστα Γανωτή είναι ο μεγαλύτερος, προ Χριστού, θεολόγος. Ένα παράδειγμα από τις θαυμάσιες ερμηνείες του δασκάλου. «Συνήθως οι Ομηριστές μας λένε πολλά και περίεργα, για να επιδείξουν την επιστημοσύνη τους, αφήνουν όμως ατόνιστο, αν δεν το αποκρύπτουν κιόλας, το ότι η κυρίαρχη αρετή, που κινεί το έπος της Οδύσσειας είναι η εγκράτεια.
Ο νόστος κερδίζεται από μόνο τον Οδυσσέα, γιατί μόνος αυτός άντεξε να μην πειράξει τα ιερά βόδια και πρόβατα του Υπερίονος Ηλίου, όσο κι αν πεινούσε. Αυτό το τονίζει ο ποιητής τόσο στο προοίμιο, όσο και στη ραψωδία Μ (στ. 339-419) σε 80 στίχους. Ο Οδυσσέας, έδωσε σαφή εντολή στους συντρόφους του να μην τα πειράξουν… Αποκοιμήθηκε κι όταν γύρισε και του ήρθε η μυρωδιά από τα σφάγια που ψήνονται “ώμωξε” (εστέναξε), γιατί κατάλαβε ότι ο νόστος πάει, χάθηκε. Η παραμέληση της εγκράτειας, της νηστείας στέρησε το “νόστιμον ήμαρ”. Και μετά το ανοσιούργημα “οι θεοί έδειξαν σημεία και τέρατα∙ σέρνονταν από δω τα τομάρια, τα κρέατα από κει περασμένα στις σούβλες μούγκριζαν, ψημένα και ωμά, όπως ήταν η φωνή των βοδιών”. Πολλούς αιώνες αργότερα αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε πως η αμαρτία έφερε τη φθορά και διαστροφή στη φύση. Αυτό πάντως το σκηνικό του Ομήρου είναι συγκλονιστικό από κάθε άποψη. Αυτή η διαδρομή στην Οδύσσεια έγινε, για να τονιστεί ότι η περί θρησκείας αίσθηση και αντίληψη των αρχαίων μας προγόνων ήταν πολύ σωστή και υψηλή. Τη θρησκευτική τους τραγωδία τη δημιούργησε η απουσία του αληθινού Θεού∙ δεν είχαν οι άνθρωποι το Ευαγγέλιο».

Στη ραψωδία, λοιπόν «χ», ο πολυμήχανος και πολυβασανισμένος Οδυσσέας, αφού πέταξε τα ράκη, τόξευσε πρώτον και θανάτωσε τον θρασύτατο μνηστήρα Αντίνοο. Το όνομα ετυμολογείται από το αντί+νους. Αντίνοος είναι ο αντίπαλος της λογικής, ο αλλοπρόσαλλος χαρακτήρας, ο άνθρωπος που εσκεμμένως, με στρεψοδικίες, διαστρέφει τα πράγματα. Αντίνοος είναι, για παράδειγμα, αυτός που την προδοσία της Μακεδονίας, την χαρακτηρίζει συνετή στάση και κέρδος για την πατρίδα. Αυτός που δεν βλέπει στο Αιγαίο τα σύνορα, που χάραξαν με το αίμα τους οι Μιαούληδες και οι Κανάρηδες, δήλωση που έθρεψε την κακουργηματική αλαζονεία των μεμέτηδων της Άγκυρας.

Τον δεύτερο μνηστήρα που εξόντωσε ο «δίος» Οδυσσέας, ήταν ο Ευρύμαχος, από το ευρύς+μάχομαι. Ευρύμαχος είναι ο ευρηματικός απατεώνας.  Δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να επιβιώσει και να καρπωθεί άνομα κέρδη. Ευρύμαχοι είναι πολλοί, για παράδειγμα, που όταν βυθιζόταν το σάπιο καράβι του ΠΑΣΟΚ, η γνωστή «ανεμιαία συμπεριφορά», φρόντισαν να σταυλιστούν σε χώρους δεξιά τους ή αριστερά τους, φτύνοντας, γενιτσαρικώ τω τρόπω, την ευεργέτιδα, μακαρίτισσα πια, «σοσιαλιστική» λαίλαπα.

Τρίτος κηφήνας-μνηστήρας που, κυριολεκτικά, έφαγε και τον έφαγε, το  χώμα, («πεσών χθόνα ήλασε»), από το χέρι του Τηλέμαχου αυτός, ήταν ο Αμφίνομος. Το όνομα παράγεται από την πρόθεση αμφί+νόμος. Αμφίνομος είναι αυτός που αμφιβάλλει, που διστάζει, που κινείται πέριξ του νόμου και εντέλει αυτός που τον περιφρονεί. Ο Αμφίνομος θα υποστηρίξει, για παράδειγμα, ότι η Ανάσταση πρέπει, πάντα για το καλό μας, να εορτασθεί, το Μεγάλο Σάββατο και όχι την Κυριακή του Πάσχα. Ενώ είναι σαφείς και απαρασάλευτοι οι κανόνες και η Παράδοση της Εκκλησίας, αυτός θα προτείνει το αρχαίον «εώμεν τους νόμους καθεύδειν», ας αφήσουμε τους νόμους να κοιμούνται. Ο ίδιος Αμφίνομος θα περιφρονήσει τους νόμους και θα στήσει φαγοπότι σε νησί του Αιγαίου, άνευ βεβαίως προστίμου, ενώ ο ταλαίπωρος τάχα και «πολίτης», που θα συλληφθεί διότι “έπνιγε” τα φαρμάκια του με δυο-τρεις συμπότες, θα πελεκηθεί με βαρύτατο πρόστιμο.

Ο τέταρτος μνηστήρας, – «κύνες», σκυλιά τους αποκαλεί ο πολύσοφος Οδυσσέας- της περιουσίας και της αρχόντισσας Πηνελόπης, που στέλνει στον Άδη, είναι ο Αγέλαος, που θέλησε να φωνάξει τον λαό, επιβεβαιώνοντας το όνομά του. Αγέλαος από το άγω+ λαός. Αγέλαος είναι αυτός που σαγηνεύει και οδηγεί τον λαό όπου θέλει. Ο λαοπλάνος, ο γόης με την αρχαία σημασία, δηλαδή, «ο ψεύστης και απατεών». Ο Αγέλαος κυβερνά τους «αγελαίους», που κατά το λεξικό των Liddel-Scott, είναι «οι κοινοί άνθρωποι εν αντιθέσει προς τους άρχοντας». Αγέλαοι είναι οι εμπαίζοντες τον λαό αργυρώνητοι ως επί το πλείστον «δημοσιογράφοι», που κραδαίνουν νυχθημερόν το φάσγανο της τρομοκράτησης του λαού. Στα εθνοκτόνα μνημόνια, επέδειξαν τέτοια τρισάθλια συμπεριφορά που, καλώς ειπώθηκε ότι αν ζούσαν στην περίοδο της γερμανοκατοχής, θα καταντούσαν όλοι δωσίλογοι. Ο Αγέλαος, δεν καλλιεργεί και δεν αναδεικνύει τα προτερήματα και τις αρετές του λαού, αλλά ως αρχέκακος κεφαλή, εκλύει τα χειρότερα ελαττώματά του. Αγέλαος είναι ο ανώτατος άρχοντας που, αντί να αναδείξει την ελληνοσώτειρα εκκλησία και τους αγώνες της για την διάσωση και απελευθέρωση του Γένους στα χρόνια της τουρκικής θηριωδίας-Ιστορία είναι η ζωντανή φωνή των κεκοιμημένων-αυτός δεν βρίσκει μισή λέξη να πει την χαρμόσυνο ημέρα της Εθνικής Επανάστασης. Αγέλαοι είναι αυτοί που καταπίνουν τετρομαγμένοι, όντας πρωθυπουργοί, τις αχρείες προπαγάνδες των Τούρκων δικτατόρων, που «όλη η κοπριά του αιώνα κοιλοπονούσε για να τους ξεράσει», που θα έλεγε και ο ποιητής, οι οποίοι παρουσιάζουν Έλληνες λιμενικούς να καίνε ή να πνίγουν, παλαιότερα, γυναικόπαιδα. Αρκούσε μια φωτογραφία από τον Αττίλα της Κύπρου, για να σωπάσουν οι γενοκτόνοι των λαών. Αγέλαος είναι ο αντιπολιτευόμενος που πέντε χρόνια στην εξουσία, δεν έκανε τίποτε για την υγεία και τώρα κατηγορεί τους νυν για την έλλειψη προσωπικού, προσπαθώντας να εντυπωσιάσει την αγέλη των ζητωκραυγαστών του.

Αυτοί οι τέσσερις «μνηστήρες» είναι τα τέρατα που πρέπει να καταστρέψουμε, αν θέλουμε να ζήσουμε ως λαός ιστορικός.

Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος – Μέλος ΙΗΑ
Κιλκίς


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.


Πηγή: International Hellenic Association