«Δεν χρειαζόμαστε «Δασκάλους Εμπιστοσύνης», αλλά Ρωμιοσύνης

            Δεν θυμάμαι πότε, έχει αρκετά χρόνια, δημοσιεύτηκε σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα, σκιτσογραφία που ερμήνευε αριστοτεχνικά το πρόβλημα που ονομάζεται παιδεία. Το σκίτσο παρίστανε δύο ίδιες εικόνες, στις οποίες πρωταγωνιστούν τα ίδια πρόσωπα.  (Η λέξη «σκίτσο», ιταλική, όπως και το γνωστό «σκετς», είναι αντιδάνεια από την ελληνική λέξη «σχέδιο»).  Τα δύο, λοιπόν σχέδια-σκίτσα παραπέμπουν σε σχολική … Continue reading «Δεν χρειαζόμαστε «Δασκάλους Εμπιστοσύνης», αλλά Ρωμιοσύνης

Η Ελλάδα στις … «κλούβες»

Την περίοδο της Κατοχής, οι Γερμανοί, τα ναζιστικά κτήνη, σατανικά ευρηματικοί στα μαρτύρια και τους βασανισμούς, για να αποφεύγουν και να αποτρέπουν τις δολιοφθορές - όπως στον Γοργοπόταμο - στα τρένα που μετέφεραν πολεμοφόδια, εφηύραν το εξής απάνθρωπο και εγκληματικό επινόημα.  Έβαζαν μπροστά από την μηχανή του τρένου μια κλούβα, ένα σιδερένιο κλουβί, και μέσα … Continue reading Η Ελλάδα στις … «κλούβες»

Σταυρός και ντουφέκι. Αυτά τα δύο είναι η Ελλάδα

Τον  Οκτώβριο του 1964, ο Ηλίας Βενέζης, ο σπουδαίος λογοτέχνης μας και ακαδημαϊκός, εκφώνησε λόγο στην Ακαδημία Αθηνών με τίτλο «το πάθος των Φιλικών». Στον επίλογο της ομιλίας του αναφέρθηκε στον θάνατο ή, καλύτερα, στην «οσιακή κοίμηση» του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του αθάνατου αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας. Διαβάζω: «Όταν οι Αυστριακοί αποφυλάκισαν τον πρίγκηπα ήταν πια … Continue reading Σταυρός και ντουφέκι. Αυτά τα δύο είναι η Ελλάδα

Μαθήματα ελληνικών και φιλοπατρίας από Κινέζους

«Ο δάσκαλος ήρθε. Έφεραν το παιδάριο στο εντευκτήριο της φυλακής. Με τα χέρια σιδερωμένα. Ανάμεσα σε δυο δεσμοφύλακες: τον ένα Τούρκο, τον άλλο Άγγλο. Του έλυσαν τα χέρια. Ο δάσκαλος άπλωσε μπρος του τα χαρτιά, του έδωσε μολύβι να γράψει, περίμενε, με την καρδιά γεμάτη λυγμούς, να ξεμουδιάσουν τα χέρια του παιδιού.  Το παιδί πήρε … Continue reading Μαθήματα ελληνικών και φιλοπατρίας από Κινέζους

Τα κράτη δεν έχουν φίλους, έχουν μόνο συμφέροντα»

«Το σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα εστί».  Η σύνεση είναι η δικαιολογία του δειλού Θουκυδίδης 1923. 14  Μαΐου. Ο  Νικόλαος Πλαστήρας, «ο Μαύρος Καβαλάρης», ο θρυλικός στη Μικρά Ασία διοικητής του 5/42  συντάγματος Ευζώνων του «Σεϊτάν Ασκέρ», εκφωνεί λόγο, στην Αθήνα στους αποδεκατισμένους και εσκοτισμένους στρατιώτες του. Η δύσμοιρος πατρίδα σηκώνει αιματοκυλισμένη τον σταυρό της καταστροφής. … Continue reading Τα κράτη δεν έχουν φίλους, έχουν μόνο συμφέροντα»

Ως πότε θα μαγαρίζουν τα σπίτια μας τουρκοσειρές;

«Δεν του πάει Τούρκος τούτου του τόπου, ρε παιδιά, πώς να το κάνουμε», έλεγε ο ποιητής Κώστας Μόντης, βλέποντας, με νοτισμένα μάτια, την πανωραία Αμμόχωστο, τον γενέθλιο τόπο του. Γιατί; διότι «από εκεί πέρασε ένας άλλος λαός που γέμισε πληγές το χώμα. Βρήκε εκκλησιές και τις χάλασε. Βρήκε λιακωτά και τα κούρσεψε. Βρήκε τα βήματα … Continue reading Ως πότε θα μαγαρίζουν τα σπίτια μας τουρκοσειρές;