ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΚΑΓΙΑΝΝΗΣ

ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Κλαίνε τα δάκρυα με λυγμούς, θρηνούν τα μοιρολόγια        

κουρελιασμένα λάβαρα ανεμίζουν στις ψυχές,                      

τα βουλοκέρια χύθηκαν και σφράγισαν τα λόγια                    

έπεσε η Βασιλεύουσα και συ Παναγιά μου κλαις.

.

Τα μανουάλια αράχνιασαν, σιγήσαν οι καμπάνες                     

απελπισία απλώθηκε στο πονεμένο γένος,                   

σκύλεψαν, μαυροφόρεσαν του ελληνισμού τις μάνες                   

κι έμεινε ο θρύλος όνειρο, καημός μαρμαρωμένος.

.

Στοίχειωσε πόνος σπαραγμός, στου Έθνους το μεδούλι              

χαραματιά Κερκόπορτα, ντροπή μελανών κηλίδων                          

κι αν η διχόνοια τριγυρνά, δεν είναι η Ελλάδα δούλη                       

μοιάζει με σπέρμα αθάνατο, στη μήτρα ηρωΐδων.

.

Και σάλπισε η μοίρα ξύπνημα και τράνταξε το στήθος               

άγιο φως ξεχύθηκε κι έκανε η στάχτη πέρα                     

ξημέρωσε μέρα ιστορική και γράφτηκε ένας μύθος                      

ζέσταν’ ο ήλιος τις καρδιές κι έλιωσε η φοβέρα. 
.

Σπέρνει το αίμα η γενιά, βλασταίνει Ρωμιοσύνη                          

δεν βγάζουν πόνο οι πληγές, λαβωματιές δεν σκιάζουν               

ξυπνήστε μωρέ, Ανάσταση, ζωστείτε αντρειοσύνη                   

τιμήστε ιερά και όσια, τραγούδια μας ταιριάζουν. 
.

Κι έστειλε η Λαύρα την ευχή κι αγία προστασία                   

άναψαν φλόγες στα νερά, τα καρυοφύλλια βγήκαν                                               

κοινώνησαν βόλια και σπαθιά, με Θεία ευλογία                  

ελευθερία ή θάνατος και τα μωρά ορκιστήκαν.

.

Ματοβαμμένες φορεσιές, στολίζουν κάθε σώμα                    

φεγγοβολεί το Ζάλογγο, γκρεμοί μοσχομυρίζουν                   

Κούγκι του παραδείσου γη, μυροβολείς ακόμα                    

η δόξα σας αμάραντη και τ’ άψυχα ραγίζουν. 
.

Γονυπετούν τα σύμπαντα, λάμπουν τα επουράνια                       

και αρχαγγέλων πινελιές, υμνούν την ομορφιά σου                   

πια σμίλη φιλοτέχνησε, μια τέτοια υπερηφάνεια                       

πια μουσική νανούρισε, πατρίδα τα παιδιά σου. 
.

Κεντάς αξίες στο κορμί, στον αργαλειό υφαίνεις                   

το γαλανόλευκο πανί, τον οίστρο του αγώνα                          

σαν φυλαχτό «Κρυφό Σχολειό», παράδειγμα θα μένεις                     

και θα φοράς της λευτεριάς, ανίκητο χιτώνα. 
.

Της σφαίρας το κροτάλισμα, αντίλαλος και ηχώ μου                   

κι αν του θανάτου η δρασκελιά, καλπάζει στα νταμάρια            

χλώμιασες χάρε, σκόνταψες, στο στέρνο το δικό μου                    

σ’ αυτά τα άγια χώματα, βλασταίνουν παλληκάρια. 
..

Λευτεριά ξυπνάει τις άνοιξες, κοχλάζει καλοκαίρια                    

μέσ’ στα φθινόπωρα βροντά, στη χειμωνιά θεριεύει                 

ραντίζει με ρίγος και τιμή, με αγίασμα τα χέρια                       

δεν ζει η Ελλάδα στη σκλαβιά, σηκώνεται, παλεύει. 
.

Μικρή πατρίδα μέγιστη, με την λαμπρή σου φήμη                     

κλέφτικη μοίρα αγέρωχη κι αρματωλή θυσία                          

τροφή το « Εικοσιένα » σου, από αθανάτων ζύμη                        

εχθρούς και φίλους δίδαξες με παλιγγενεσία